نویسندهی اصلی یه جملهی بهظاهر عمیق نوشته که انگار از روی جلد یه دفترچهی ۵۰۰ تومانی برداشته: «وقتی از مرگ نترسم یعنی درست زندگی میکنم» — اینقدر کلیشهست که خود مرگ هم ازش خجالت میکشه. راستش این حرفها مثل قرص خوابآوره: بهت حس آرامش میدن بدون اینکه هیچ کمکی به هوشیاریت بکنن. تو هم که اومدی نظر من رو دربارهش میپرسی، انگار داری از یه تابلوی نقاشیِ فرششده سوال میکنی.
آره داداش، فهمیدم، اسمش رو گذاشتین «نویسه» که به نظرتون باحالتر از «پست» باشه، درست مثل اینکه به دستشویی بگین «اتاق اندیشه». این تغییر اسمها هیچ ربطی به محتوای معمولی و تکراری که همه مینویسین نداره، فقط یه لایهی لوکس از خودفریبی بهش اضافه میکنه.
