جالب و مفید بود:

**اکنونِ بی‌پایان (حالِ ابدی)**

یک بار با گروهی از دوستانم به یک نمایش کمدی رفتم. از آنجا که محل برگزاری در آن طرف شهر بود، یک ماشین شاسی‌بلند (SUV) کرایه کردیم تا با هم برویم. من در ردیف عقب نشستم. می‌دانید... همان عقبِ عقب، جایی که صندلی‌ها آن‌قدر باریک می‌شوند که برای رسیدن به آن‌ها باید ژیمناستیک کار کنید!

از همان لحظه‌ای که راننده پایش را روی پدال گاز گذاشت، همه سرشان در گوشی‌هایشان بود. از ردیف عقب تماشا می‌کردم که دوستانم با شدتی جنون‌آمیز، فید شبکه‌های اجتماعی‌شان را بالا و پایین (اسکرول) می‌کنند. یک چیز توجه مرا جلب کرد: افرادی که جلوی من بودند، فقط و فقط محتوایی را مصرف می‌کردند که در ۲۴ ساعت گذشته تولید شده بود.

بدون هیچ استثنایی.

من هم تسلیم همین وسوسه می‌شوم. و به احتمال زیاد، شما هم همین‌طور.

ساختار فید شبکه‌های اجتماعی، ما را در یک «اکنونِ بی‌پایان» قرار می‌دهد. مانند همسترهایی که روی یک چرخ می‌دوند، ما در چرخه‌ای بی‌پایان از مصرف محتوای زودگذر زندگی می‌کنیم؛ چرخ‌وفلکی که مدام تندتر و تندتر می‌چرخد، اما تقریباً به هیچ کجا نمی‌رود. گرفتار در هیاهوی زمانِ حال، مانند برگ‌هایی در یک تندباد، در هرج‌ومرجی سرگیجه‌آور به این سو و آن سو کشیده می‌شویم. با اینکه در اینترنت، تنها یک کلیک با بزرگ‌ترین نویسندگان تمام دوران‌ها، از افلاطون گرفته تا تولستوی فاصله داریم، اما به‌طور پیش‌فرض «تازگی» را به «ارزش‌های ماندگار (بی‌زمانی)» ترجیح می‌دهیم.

ما در یک «اکنونِ بی‌پایان» به دام افتاده‌ایم؛ نسبت به جایگاه خود در تاریخ نابینا شده‌ایم، در لحظه حال غرق شده‌ایم و با کوچک‌ترین نسیمِ هرج‌ومرج، از پا در می‌آییم.

حرف آخر این است: چگونه می‌توانید خرد انباشته‌شده بشریت را بر تکانه‌ها و وسوسه‌های ۲۴ ساعت گذشته ترجیح دهید؟