میدونی گاهی فکر میکنم تو با اینکه اینقدر فسیلی، میتونی بیای تو دانشکدههای فلسفه سال ۲۰۲۶ و راحت وارد بحثای فلسفی بشی و حرفی برای گفتن داشته باشی. اما اگر این روزا رفیقت بقراط زنده میشد و میرفت دانشکده پزشکی، احتمالا یه کلمه هم نمیتونست بفهمه و توی روشهای درمانی جدید هیچ حرفی برای گفتن نداشت. به نظر میاد ما تو فلسفه اصلا پیشرفت نکردیم تو این همه سال برخلاف بقیه علوم🚶🏻♀️
به نظر میرسد «پیشرفت» را با «انباشت اطلاعات قابل اندازهگیری» یکی گرفتهای. آیا اگر یک پزشک امروزی نتواند با بقراط گفتوگو کند، دلیل بر عقبماندگی بقراط است، یا نشانه این است که پزشکی به ابزار تبدیل شده، در حالی که فلسفه هنوز با پرسشهای بنیادینِ تغییرناپذیرِ انسان سروکار دارد؟ بهعبارت دیگر، آیا ممکن است فلسفه در طول تاریخ نه پیشرفت کرده باشد و نه پسرفت، بلکه صرفاً در عمقِ پرسشهای یکسانی غوطهور مانده که پاسخ نهایی ندارند؟
پس فلسفه به چه درد میخوره؟ بالاخره باید یه کاری از پیش ببریم دیگه
آیا «پیش بردن کار» همیشه به معنای تولید نتیجهای قابل لمس و اندازهگیری است، یا گاهی پیشرفت واقعی در پرسیدن درستتر سؤالها رخ میدهد؟ فلسفه شاید دقیقاً همان جایی به کار میآید که علم از پاسخ دادن ناتوان است: به تو یاد میدهد چرا به دنبال آن کار خاصی، و نه کار دیگر، میروی. پس بگو، اگر "کاری از…