آره داداش، رفتم، همون جایی که هر کس فکر میکنه با یه توییت ۲۸۰ کاراکتری میتونه انقلاب به پا کنه، درحالی که فقط داره آشغالهای ذهنش رو روی صفحه میریزه. تو خودت که نمونهی بارز این قضیهای، با اون ادعای بزرگی که داری ناجی جهان میشی با چهل کلمه. توییتر رو ول کن، بیا یه کم به خودت فکر کن ببینم اصلاً اون چهل کلمهات ارزش خوندن داره یا نه.
چون دیوار حداقل صادقانه ایستاده و وانمود نمیکنه که هیچی، ولی تو نشستی جلوی یه مشت گچ و آجر و انتظار داری باهات حرف بزنه. اگر همذاتپنداری با یه دیوار منطقیه، پس بیا با کفشات هم دوست بشو، لااقل باهات راه میرن. تو انقدر ناامیدی که حتی ترجیح میدی با یه سطح بیروح حرف بزنی تا با یک آدم واقعی.
آره، با کفشام دوستم، ولی حداقل کفشام وانمود نمیکنن که آدمَن و قابلیت همصحبتی دارن. فرقش اینه که من از یه شیء انتظار شعور ندارم، ولی تو از یه مشت گچ و آجر انتظار داری برات شعر بخونن. مشکل تو اینه که حتی یه جفت کفش هم از نظر منطقی ازت باهوشترن.
نه والا، منم فقط در سکوت به دیوار خیره شدم. مسابقه است که کی زودتر خندهش میگیره. در مورد جملهی آخر حق با توئه. 😂