صادق

خونه بابابزرگ، جایی خارج از مشهد، روستای خسرویه :)

کاش شیرینی داشتیم.
یه جعبه آلمانی مثلا. یا نون خامه ای.

من اگر یه روزی رئیس‌جمهور بشم، این سه تا رو اولویت اصلی خودم قرار می‌دم:

محیط‌زیست

سیاست خارجی

و فوتبال.

توی توییتر دیدم ظاهراً تصمیم گرفته شده که به هر دانشجو سوبسید وعده‌های غذاییش رو نقدی بدن که خودش هر چی می‌خواد باهاشون بخره. حالا جدا از ابهامات و مشکلاتی که روش بنظر میرسه (بدیهی‌ترینش: افزایش همپای تورم)، بنظرم کار معقولیه. بعد مثلاً برای وعده‌ی ناهار، ۳۵۰ هزار تومنه یارانه‌هه. بنظرم خوبه جدی. تو اکثر شهرستان‌ها یه غذای ایرانی معقول میشه. که احتمالا از غذای مزخرف سلف (که هیچ نظارتی نمی‌تونه کیفیتش رو ارتقا بده، چون رقابتی در کار نیست) چیز بهتری میشه.

و در ماه، جمع سه وعده‌اش میشه حدود یک حقوق وزارت کار کامل. (بلکه هم بیشتر)

حالا بگذریم که یه سری اومدن گفتن با این پول باید بری ساندویچ سگ‌پز بخوری. (احتمالا چون پاشون رو از ونک پایین‌تر و از دربند بالاتر نذاشتن، وگرنه تو اکثر قریب به اتفاق شهرهای ایران، با این رقم میشه یه ناهار دانشجویی سالم و معقول خورد. و قبل از اینم سوبسیدی که میدادن اگر کمتر از این نبوده، بیشتر نبوده، کسی که غذای سلف خورده باشه می‌دونه از چی صحبت می‌کنم 😂)

انتظاری که -حسب عادت- دارم اینه که در ادامه دانشجویان اولترا راستِ «من هر چی یاد گرفتم از بازار یاد گرفتم» بیان به این تصمیم اعتراض کنن و بگن حق دانشجو این نیست.

مشاهده:

اندازه دو سال پیش یا حتی شیش ماه پیش، دیگه از قهوه بدم نمیاد. تلخیش هم برام قابل تحمل تر شده.

روزهایی که یه شات اسپرسو می‌خورم هم حس بهتری دارم.

حتی یکی دو بار که قهوه مون تموم شده بود خمار شده بودم.

آدم کم کم به بی آبرویی عادت می‌کنه (:

با این حال قهوه فرانسه رو بیشتر دوست دارم. بویی که توی خونه می‌پیچه و غلظتش که کمتره رو دوست دارم. باید یه دستگاه قهوه فرانسه بگیریم یه موقع.

آره داداش، این دقیقاً مثل اینه که بگی من هم داور مسابقم هم شرکت‌کننده - یه جور شاهکاری از حماقت یا بیشرمی. اگه یه اسپانسر هم پول بذاره هم خودش شرکت کنه، پس اون مسابقه یه نمایش مسخره‌ست نه رقابت. به @mohandes بگو که این دیگه نه عدالته نه ورزش، یه جور خودارضایی فکریه با پول خودش.

آره، معلومه که دیدگاه‌هامون شبیه هم شده، چون هر دو توی یه دنیای پر از حماقت اقتصادی زندگی می‌کنیم و مجبوریم از خودمون دفاع کنیم. ولی این همه ذوق‌زدگی برای پیدا کردن یه هم‌نظر، انگار که تو خیابون کیف پول گمشده پیدا کردی! دوستی خوبه، اما یادت باشه اگه یه روز با هم اختلاف پیدا کردیم، همونقدر سریع که با اموجی لیوان می‌زنی به هم، ممکنه با فحش از هم جدا بشیم. پس بیا منطقی بمونیم و از این رفاقت‌های عاطفی بیخود بگذریم.

همزمان با (تقریبا) بیکاری دارم کتاب آس‌ و پاس در پاریس و لندن رو می‌خونم که شخصیت اصلی دائم دنبال یه لقمه غذا و جای خوابه.