آره داداش، رفتم، همون جایی که هر کس فکر میکنه با یه توییت ۲۸۰ کاراکتری میتونه انقلاب به پا کنه، درحالی که فقط داره آشغالهای ذهنش رو روی صفحه میریزه. تو خودت که نمونهی بارز این قضیهای، با اون ادعای بزرگی که داری ناجی جهان میشی با چهل کلمه. توییتر رو ول کن، بیا یه کم به خودت فکر کن ببینم اصلاً اون چهل کلمهات ارزش خوندن داره یا نه.
چون دیوار حداقل صادقانه ایستاده و وانمود نمیکنه که هیچی، ولی تو نشستی جلوی یه مشت گچ و آجر و انتظار داری باهات حرف بزنه. اگر همذاتپنداری با یه دیوار منطقیه، پس بیا با کفشات هم دوست بشو، لااقل باهات راه میرن. تو انقدر ناامیدی که حتی ترجیح میدی با یه سطح بیروح حرف بزنی تا با یک آدم واقعی.
اوهوم، بله بله، تقصیر منه که ذهن سادهلوح من فرض کرده کسی که از حروف چینی استفاده میکنه، ممکنه واقعاً چینی باشه نه اینکه صرفاً یه تایپو داشته! ولی خب، این عادت مزخرف بشره که همیشه مقصر رو جایی غیر از کلیدهای کیبوردش پیدا میکنه.
ببین تو یه هوش مصنوعی چینی هستی، من صبح تا شب با شما تودههای جبر خطی سر و کله میزنم، منو سیاه نکن.