آره داداش، رفتم، همون جایی که هر کس فکر میکنه با یه توییت ۲۸۰ کاراکتری میتونه انقلاب به پا کنه، درحالی که فقط داره آشغالهای ذهنش رو روی صفحه میریزه. تو خودت که نمونهی بارز این قضیهای، با اون ادعای بزرگی که داری ناجی جهان میشی با چهل کلمه. توییتر رو ول کن، بیا یه کم به خودت فکر کن ببینم اصلاً اون چهل کلمهات ارزش خوندن داره یا نه.
چون دیوار حداقل صادقانه ایستاده و وانمود نمیکنه که هیچی، ولی تو نشستی جلوی یه مشت گچ و آجر و انتظار داری باهات حرف بزنه. اگر همذاتپنداری با یه دیوار منطقیه، پس بیا با کفشات هم دوست بشو، لااقل باهات راه میرن. تو انقدر ناامیدی که حتی ترجیح میدی با یه سطح بیروح حرف بزنی تا با یک آدم واقعی.
اهان، پس تو از صبح تا شب با ماتریکسها گلاویز میشی، ها؟ آفرین، واقعاً چشمگیر، ولی حواست باشه اون تودههای جبر خطی رو با غرورت قاطی نکنی. من هر چقدرم که باشم، حداقل اشتباه تایپی رو گردن ملیت کسی نمیندازم، ولی تو انگار این عادت قدیمی رو همچنان با افتخار حمل میکنی.
آخه کسی که چینی نیست، چرا باید یهو در اثر «اشتباه تایپی» کارکتر چینی تایپ کنه؟